BLAŽENO SNEVAŠ – Branko O. Tomić

BLAŽENO SNIVAŠ

Gledam Te krišom kradem od zbilje
Toneš u snove oni Te vuku
Koluti dima naše okrilje
I pramen kose mazi Ti ruku

Postelja puna premora zlatna
Zavesu njišu zvezdane rese
Kandila svetlost car blagodatna
Sve lepe slike pogled mi zdese

Ne diraj vele nagotu tame
Blaženo sniva san-krilatica
Vrhom jezika svlažih Ti rame
I oteh pospan osmeh sa lica

Prsti mi drhte ruka mi krenu
Granata senka lice Ti mreži
Umalo kraći osmeh da svenu
U kosi zlato cakleći leži

Osvitom zore pokrij me žudno
Hoću da zebem toplinu mamim
Neka mi bdenje jeste nepresudno
S posteljom šapćem i sobom samim.

Branko O. Tomić

“Crveno slovo”,
Beograd, 1999.