KLAUSTROFOBIJA – Veronika Kostadinova – Venera 2006-09-11 01:00:00
ući ću tiho, nečujno.
Kao lopov ću se prikrasti
do vrata tvoga srca,
korak po korak, na prstima.
I tu, na pragu, ispred tih vrata,
staću udahnjujući duboko,
umorna, bez daha.
Ne, neću ući unutra.
Klaustrofobična je moja duša.
Bojim se da ću se ugušiti
od ograničenosti zbijenih emocija
izmedju zidova tvoga srca.
Ja sam dete slobode,
beskraj je moj dom.
Otići ću isto tako nečujno,
da ti uopšte ne primetiš.
Poneću sa sobom samo mali dio
tih nemirnih sena u uglu,
mali dio pritajene strasti.
Poneću te utiske
sa sobom u beskraju.
КЛАУСТРОФОБИЈА
Низ прозорите на твојата душа
ќе влезам тивко, нечујно.
Како крадец ќе се прикрадам до
вратите на твоето срце,
чекор по чекор, на прсти.
И тука, на прагот од таа врата,
ќе застанам и ќе вдишам длабоко,
изморена, без здив.
Не, нема да влезам внатре.
Клаустрофобична е мојата душа.
Се плашам дека ќе се задушам
од ограниченоста на збиените емоции
помеѓу ѕидовите на твоето срце.
Јас сум дете на слободата,
бескрајот е мојот дом.
Ќе заминам истотака нечујно
како што и дојдов,
без ти воопшто да забележиш.
Ќе понесам со себе само еден дел
од немирните сенки во аглите ,
дел од притаената страст.
Ќе ги понесам тие впечатоци
со мене во бескрајот.
(C) Veronika Kostadinova – Venera
