KULA OD KARATA – Maria Deyana

Loading

Postavio: ljuba-trebotin. Pročitano:  784
KULA OD KARATA – Maria Deyana 2006-08-13 08:41:17

KULA OD KARATA

Ponesoh sa sobom mirise i sve tvoje,
ravnice i žitna polja od suha zlata,
pepeo s ognjišta i neisanjane snove svoje,
moja srušena kulo od karata.

Stoljetni hrast, srušene mostove i rijeku,
moje mrtve zvijezde sad njome brode
i vrijedne seljake što motikama sijeku,
noći besane kad se s tugom plode.

Bistre izvore i duboke bunare,
a na njemu oronuli škripi đeram,
konje vrane i okićene kočije stare,
a pored njih skakuće pas vjeran.

Crvene makove, s livada šaren buket,
kad drhturi lahor ispod neba plava,
kao rajskog cvijeća splet,
tu moj narod običava.

Svaka misao tebi me vodi,
na ta polja beskrajna, ravničarska žuta,
tu sam klicala ponosno u slobodi,
a sad goli sam čovjek koji sjenama luta.

Čiji slavuji sada tebi pjesmu poje,
u tvom gnijezdu čiji ovo leži ptić,
čije pčele na tvom cvijetu se roje,
čiji te ovo ognjen šiba bič ?

Jutra tvoja više ne mirišu,
ne umiva rosa žitna polja suncem obasjana
i slomljena klasja bolno se njišu,
pod nogama koja gaze lažna lica nasmijana.

Polegni dušu probodenu nožem golim,
na ove moje žuljne ruke i sva od sedefa i zlata
u pjesmi mojoj živi. Ja te tako volim,
Slavonijo moja, srušena kulo od karata.

(C) Maria Deyana

Оставите одговор

Your email address will not be published.